چون شهسوار معرکۀ دین ز زین فتاد

خورشید سرنگون ز فلک بر زمین فتاد

نزدیک شد که عرش ز کرسی نگون شود

از بسکه لرزه بر تن عرش برین فتاد

ز آنسان گُسست ظلم صف دین ز هر طرف

غلطان بخاک معرکه دُر ٌ ثمین فتاد

از بس بروی خاک چو بِسمل به خون طپید

صد جا شکست در پَر روح الامین فتاد

چون رشته حیات شه تشنه لب گسیخت

بس عقده ها برشتۀ حبل المتین فتاد

هم سیر گشت جعفر از آب حیات خویش

هم عین کوثر از نظر حور عین فتاد

کار جهان چرا نشد آخر دریغ و درد

او را چو کار با نفس ِ آخرین فتاد