ای ز دست و سینه و بازوی تو حیدر، خجل!

هم غلاف تیغ، هم مسمار در، هم در، خجل

با غروب آفتاب طلعت نورانی ات

گشته ام سر تا قدم از روی پیغمبر، خجل

هم صدف بشکست، هم دردانه ات از دست رفت

سوختم بهر صدف، گردیدم از گوهر، خجل

همسرم را پیش چشم دخترم زینب زدند

مُردم از بس گشتم از آن نازنین دختر، خجل

گاه گاهی مَرد خجلت می کشد از همسرش

مثل من، هرگز نگردد مردی از همسر، خجل

همسرم با چادر خاکی به خانه باز گشت

از حسن گردیده ام تا دامن محشر، خجل

خواست زینب را بغل گیرد ولی ممکن نشد

مادر از دختر خجل شد، دختر از مادر، خجل

باغ را آتش زدند و مثل من هرگز نشد

باغبان از غنچه و از لالۀ پرپر، خجل

بانگ « یا فضّه خذینی » تا به گوش خود شنید

از کنیز خویش هم، شد فاتح خیبر، خجل

نظم « میثم » شعله زد، بر جان اولاد علی

تا لب کوثر بود از ساقی کوثر، خجل

نوحه (1)

 شب ِ تشییع من است                    جان من، این بدن است

تن من در تب و تاب                         تن تو در کفن است

تا ابد چوبۀ تابوت تو بر دوش من است

بانگ یا فضّه خذینی تو، در گوش من است

          یار تنهای علی            بی تو ای وای علی

وای از ماندن من!                  آه از رفتن تو!

پشت در کُشت مرا               « ابتا » گفتن تو

کوه صبرم ولی از داغ تو، بی تاب شدم

آب بر پیکر تو ریختم و آب شدم

یار تنهای علی            بی تو ای وای علی

نوحه (2)

 زینب، ای یگانه           یادگار مادر!

یاور ولایت                 افتخار مادر

تو امید زهرایی           زیب و زین بابایی

                                      ای عزیز مادر!

مثل مادر خود            در کنار خانه

کن برای بابا               گریه مخفیانه

ای مرا چراغ دل!         از پدر مشو غافل

                                      ای عزیز مادر!

بعد من تو دیگر           مادر حسینی

تا کنار گودال              یاور حسینی

کربلا شوی تنها          در میان دشمن ها

                                      ای عزیز مادر!